( قيام امام حسين عليه السلام بخاطر رضايت مردم نبوده، بلکه بخاطر رضايت خدا و براي مردم بوده)

شهيد مطهري: اصلا نامي از دعوت مردم کوفه نبود، هنوز مسئله مردم‏ کوفه مطرح نبود ...

روزی که از مدینه حرکت کرد ، در حال قیام بود . در آن وصیتنامه‏ای که به‏ برادرش محمد ابن حنفیه می‏نویسد ، می‏گوید : « انی لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما ، انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه جدی ، ارید ان آمر بالمعروف و انهی عن المنکر و اسیر بسیره جدی و ابی » . مردم دنیا بدانند که من یک آدم جاه طلب ، مقام طلب ، اخلالگر ، مفسد و ظالم نیستم ، من‏ چنین هدفهائی ندارم . قیام من ، قیام اصلاح طلبی است . قیام کردم ، خروج‏ کردم برای اینکه می‏خواهم امت جد خودم را اصلاح کنم . من می‏خواهم امر به‏ معروف و نهی از منکر بکنم . در نامه به " محمد حنفیه " نه نامی از بیعت خواستن است ، نه نامی از دعوت مردم کوفه ، و اصلا هنوز مسئله مردم‏ کوفه مطرح نبود .

در این منطق یعنی منطق هجوم ، منطق شهید ، منطق توسعه و گسترش دادن‏ انقلاب ، امام حسین کارهائی کرده است که جز با این منطق با منطق دیگری قابل توجیه نیست . چطور ؟ اگر منطقش فقط منطق دفاع می‏بود ، شب عاشورا که اصحابش را مرخص می‏کند ( به دلیلی که‏ عرض کردم ) و بیعت را بر می‏دارد تا آنها آگاهانه کار خودشان را انتخاب‏ بکنند ، بعد که آنها انتخاب می‏کنند باید اجازه ماندن به آنها ندهد و بگوید شرعا جایز نیست که شما اینجا کشته شوید ، اینها مرا می‏خواهند بکشند ، از من بیعت می‏خواهند ، من وظیفه‏ام اینست که بیعت نکنم ، کشته‏ هم شدم ، شدم ، شما را که نمی‏خواهند بکشند ، شما چرا اینجا می‏مانید ؟ شرعا جایز نیست ، بروید .

نه ، اینجور نیست . در منطق ثائر و انقلابی ، در منطق کسی که مهاجم‏ است و می‏خواهد پیام خودش را با خون بنویسد ، هر چه که این موج بیشتر وسعت و گسترش پیدا کند ، بهتر است ، چنانکه وقتی که یاران و خاندانش‏ اعلام آمادگی می‏کنند ، به آنها دعا می‏کند که خدا به همه شما خیر بدهد ، خدا همه شما را اجر بدهد ، خدا . . .

چرا در شب عاشورا " حبیب بن مظاهر اسدی " را می‏فرستد که برو در میان بنی اسد اگر می‏شود چند نفر را برایمان بیاور . مگر بنی اسد همه‏شان‏ چقدر بودند ؟ حالا گیرم حبیب رفت از بنی اسد صد نفر را آورد . اینها در مقابل آن سی هزار نفر چه نقشی می‏توانستند داشته باشند ؟ آیا می‏توانستند مثلا اوضاع را منقلب کنند ؟ ابدا . امام حسین می‏خواست در این منطق که‏ منطق هجوم و منطق شهید و منطق انقلاب است ، دامنه این قضیه گسترش پیدا کند . اینکه خاندانش را هم آورد ، برای همین بود ، چون قسمتی از  پیامش را خاندانش باید برسانند . خود امام حسین کوشش می‏کرد حالا که‏
قضیه به اینجا کشیده شده است ، هر چه که می‏شود داغتر بشود ، برای اینکه‏ بذری بکارد که برای همیشه در دنیا ثمر و میوه بدهد . چه مناظری ، چه‏ صحنه‏هائی در کربلا به وجود آمد که واقعا عجیب و حیرت انگیز است !

"بياييم حادثه كربلا را چنان فهم كنيم كه غذايي به روحمان بدهد نه اينكه نفتي باشد برآتش احساساتمان  "

یا حسین (ع)

التماس دعا